DIXITmania na lekcjach języka obcego!

Zagrajmy w Dixit, czyli jak pobudzić wyobraźnię uczniów ?!

Obraz jest wart tysiąca słów! Kiedy karty zostaną odkryte – warto chwilę się zatrzymać i ruszyć wyobraźnię! Jedna karta to klucz do skojarzenia gracza-przeciwnika. Może spryt lub intuicja pomogą uniknąć zasadzki zastawionej przez resztę graczy? Celem gry jest pobudzenie wyobraźni i zabawa w skojarzenia, odkrycie swoich, jak i poznanie asocjacji osób, z którymi gramy. Czasem zadziwiamy nawet samych siebie!

​Gra karciana powstała w 2008 roku we Francji. Autorem gry jest Jean Louis Roubira, lekarz pracujący w szpitalu w Poitiers z młodymi pacjentami przeżywającymi trudności w środowisku szkolnym i poza nim. Po kilku rozgrywkach w Dixit zaobserwowano u nich znaczną poprawę formułowanych wypowiedzi oraz relacji z innymi ludźmi. Gra może służyć również jako narzędzie pedagogiczne i terapeutyczne.

Dixit oznacza „on//ona powiedział” – co jest częstym zwrotem rozpoczynającym opowieści.

Wyprodukowano już kilka dodatków do wersji podstawowej – Dixit Wspomnienia, Podróże, Marzenia, Przygody i Początki.

Można kupić również Dixit Odyssey, w którym znajdują się 84 nowe karty, 12 pionków gry oraz nowe karty głosowania umożliwiające grę 12 osobom!

Na czym polega Dixit? – wersja standardowa
Każdy gracz w swojej turze staje się bajarzem. Wybiera spośród swoich 6 obrazków jeden i wymyśla do niego skojarzenie. Zdanie może być pojedynczym słowem, dźwiękiem, cytatem – nie ma tu ograniczeń, można nawet coś zaśpiewać! Następnie pozostali gracze wybierają spośród swoich kart taką, która ich zdaniem najlepiej pasuje do hasła bajarza i kładą zakrytą na stole. Bajarz przetasowuje wszystkie te karty, łącznie ze swoją
i układa je na stole, odkrywając. Gracze (poza bajarzem) w tajemnicy głosują, która karta jest tą kartą, do której bajarz wymyślał skojarzenie. Kiedy wszyscy dokonają wyboru, rozpoczyna się przyznawanie punktów.

Jeśli nikt nie zgadnie, która karta należała do bajarza, bo jego skojarzenie było zbyt abstrakcyjne, to nie otrzymuje on żadnych punktów, a nagradzani są pozostali gracze. Podobnie jeśli wszystkie głosy wskażą kartę bajarza – to znaczy, że skojarzenie było za proste, albo zbyt dosłowne.
W innych kombinacjach przydzielane są punkty i uwaga, jeśli którykolwiek z graczy zagłosuje na zagraną przez Ciebie kartę, bo zagrałeś coś co jego zdaniem lepiej pasowało do skojarzenia to dostajesz bonusowe punkty!

Warto więc sprytnie zagrywać karty, próbując zmylić innych graczy, jednocześnie zachowując te, do których mamy ciekawe skojarzenie
​i czekając z ich zagraniem do momentu, aż przyjdzie Twoja kolej.

http://wydawnictwo.rebel.pl

wybrane karty Dixit

Dixit na lekcjach języka polskiego i obcego

Oprócz typowej gry, którą proponuje nam autor, karty Dixit można wykorzystać na lekcjach języka polskiego, ale nie tylko – bo przecież rozmawiać można też w innym języku! Obraz jest tylko pretekstem do skojarzeń i uruchomienia wyobraźni.

Opcja 1 – wersja łatwa
Dzielimy klasę/grupę na mniejsze grupki, tak aby w każdej były 4 osoby maksymalnie, dzielimy między nimi karty, ale nie wszystkie. Trzeba rozważnie rozdzielić, by jedna osoba miała 3-4 karty. (wszystko zależy od liczebności klas)
Pierwsza osoba wybiera ze swoich kart jedną i kładzie na stół przed pozostałymi graczami i mówi słowo/zwrot/zdanie – związane z obrazkiem. Reszta osób widzi kartę. Ruch idzie tak jak wskazówki zegara, kolejna osoba musi rozwinąć myśl osoby poprzedniej – do karty leżącej na stole. Kiedy 4 osoby utworzą historyjkę – do jednej karty, można przejść do kolejnego narratora i do kolejnej nowej karty. Dzięki takiej rundzie powstają 4 unikalne historyjki, warto je spisać i zapamiętać!

Opcja 2 – wersja trudniejsza
Dzielimy klasę/grupę na mniejsze grupki, tak aby w każdej były po 4 osoby maksymalnie i dzielimy między nimi karty ale nie wszystkie. Trzeba rozważnie rozdzielić, by jedna osoba miała minimum 5 kart. (wszystko zależy od liczebności klas)

Pierwsza osoba wybiera ze swoich kart jedną i kładzie na stół przed pozostałymi graczami i mówi związek frazeologiczny / tytuł filmu / tytuł książki/ tytuł piosenki – musi to być związane z obrazkiem. Reszta osób widzi kartę. Ruch idzie tak jak wskazówki zegara, kolejna osoba musi rozwinąć myśl osoby poprzedniej – do karty leżącej na stole, kładąc jedną ze swoich i dopowiadając historyjkę zdaniem. Kiedy 4 osoby utworzą rozbudowaną historię, można przejść do kolejnego rozdania, czyli do nowego narratora i do kolejnej nowej karty. Dzięki takiej rundzie powstają
​4 unikalne historyjki, warto je spisać i zapamiętać!

Zapisz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *